নীৰৱ দিনবোৰ (Silent Days)
থিয়েটাৰ ৰয়েলৰ সমুখৰ সেই জনাকীর্ণ আৰু ঠেক পথটিত এটি পাঁচজনীয়া ব্ৰাছ বেণ্ডৰ দলে কিবা এক অস্পষ্ট, কোলাহলময় সুৰৰ লহৰ তুলিছিল। ছাৰ্ট আৰু ধূতি পৰিহিত এজন ব্যক্তিয়ে তেওঁৰ কাষলতিৰ তলত স্কটিছ টাৰ্টান কাপোৰেৰে মেৰিওৱা এটি বেগপাইপ গুজি লৈছিল। তেওঁ ইফালে-সিফালে খোজ কাঢ়ি এক কৰুণ হাইলীণ্ডাৰ সমৰ-সংগীত বজাই গৈছিল। আচৰিত কথাটো হ’ল, এই সকলোবোৰ হাই-উৰুমি আৰু কটা তিয়ঁহ তথা ভজা বাদামৰ সুবাসে আমাৰ বাবে এক অপূৰ্ব পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰিছিল। আমাৰ গাঁৱত চলি থকা নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰৰ সেই দিনবোৰত এই পৰিৱেশে মনলৈ কঢ়িয়াই আনিছিল ৱাইল্ড ৱেষ্টৰ এক মায়াবী অনুভূতি, য’ত আছিল দুর্দান্ত কাউবয়, গুলীৰ ধোঁৱা আৰু এৰিজোনাৰ ওখোৰা-মোখোৰা পাহাৰীয়া পথেৰে তীব্ৰবেগে ধাবমান হোৱা তেজস্বী ঘোঁৰাৰ দল।